پژوهش‌های گروهی نگرشی فراتخصصی دارند مشاهده در قالب پی دی اف چاپ فرستادن به ایمیل

Related image

احمد محقر؛ رئیس دانشگاه بجنورد در گفت‌وگو با پایگاه اطلاع‌رسانی بنیاد ملی نخبگان با اشاره به لزوم انجام کارِ گروهی در تحقیقات دانشگاهی، گفت: پژوهش‌های گروهی به دلیل حضور چند تخصص و مهارت متنوع، غالباً دیدی فرابخشی دارند و به همین دلیل کاربردی‌تر هستند.

 

 

وی افزود: در کارِ گروهی، تبادل‌نظر و اشتراک‌گذاری ایده‌ها بیشتر شده و چالش‌ها بهتر دیده می‌شوند.

محقر ادامه داد: برخلاف ضرورت‌های موجود در کارِ گروهی، برخی اساتید دانشگاهی همچنان ترجیح می‌دهند به‌صورت فردی فعالیت کنند و از سوی دیگر، توان راهبری و سامان‌دهی یک گروه تحقیقاتی را ندارند مخصوصاً وقتی پروژه ملی و کلان باشد.

وی تصریح کرد: تشکیل گروه از افراد نام‌آشنای صنعت و اساتید مجرب و کاربلد دانشگاه می‌تواند مجموعۀ توانمندی را برای انجام پروژه‌های بزرگ ایجاد کند که هم توان علمی بالایی داشته و هم در بخش عملیاتی از کارآیی خوبی برخوردار باشند.

محقر با اشاره به لزوم توجه به مزیت‌های بومی، خاطرنشان کرد: کلان و انتزاعی ‌فکر کردن، یکی از آسیب‌های موجود در فضای علمی کشور است؛ به این معنا که جامعۀ علمی غافل از چالش‌ها و مشکلات روز، روی مسائل اصلی و مرزدانش تمرکز می‌کند بدون آنکه مزیت‌های موجود را در نظر بگیرد. غالب پروژه‌های انجام‌شده با مقتضیات بومی غیرمتناسب است و به همین دلیل نمی‌تواند اثرگذاری ملموسی در جامعه داشته باشد.

رئیس دانشگاه بجنورد تأکید کرد: تشکیل گروه‌های مأموریت‌گرا براساس مزیت‌های نسبی در استان‌ها و درگیر کردن علم حاصل شده در آزمایشگاه‌های دانشگاه با چالش‌های موجود در منطقه، آمایش دقیق فرصت‌ها و موانع و ایجاد فضای فرهنگی مناسب برای حضور فعال دانشگاه در بخش‌های مختلف صنعت و کشاورزی، می‌تواند دانشگاه را به محلی برای حل مشکلات جامعه تبدیل کند.

وی با اشاره به ضرورت تزریق امکانات درون‌استانی به گروه‌های نخبگانی و پژوهشی، یادآور شد: گسترش تعاملات و همکاری نهادها و دستگاه‌های درون‌استانی با جامعه علمی و هزینه‌کردن اعتبارات پژوهشی به صورت منطقی و در مسیر صحیح، زمینه‌ساز اثرگذاری بیشتر جامعۀ علمی در توسعۀ پایدار منطقه‌ای خواهد بود.

محقر در پایان خاطرنشان کرد: مواضع استراتژیک دستگاه‌ها باید کاملاً ثابت و مشخص باشد تا بتواند اعتماد جامعۀ علمی را کسب کند. علاوه بر آن، مدیریت روند تعامل و همکاری نیز باید به گونه‌ای باشد که همپوشانی و موازی‌کاری و در نهایت بروکراسی اداری کمینه شود.